Het beertje dat bleef. Kunstenaar Albert Ziëck tatoeëert het beertje uit het missieverhaal van Esther van Dijk als blijvend anker

Het beertje in het kunstwerk "Verlangen naar Vrijheid" van Albert Ziëck is een krachtig en beladen symbool. Het verwijst naar een aangrijpende gebeurtenis uit de missie van veteraan Esther van Dijk, wiens verhaal centraal staat in dit werk binnen het project Helmen Vol Verhalen.

Tijdens haar uitzending in Bosnië kwam Esther in contact met een lokale man die aan de poort van het kamp verscheen. Ze dacht dat hij een trui wilde verkopen, maar toen hij terugkwam, had hij een vuilniszak bij zich met daarin het hart van een babybeertje. Hij had het dier geslacht omdat hij dacht dat hij daarvoor toestemming had gekregen van Esther, die hem verkeerd had begrepen. De man wilde de vacht van het beertje verkopen. 

Lees het uitgebreide verhaal van Esther en Serge van Dijk over hun missie hier.
​
In het kunstwerk van Ziëck is dit beertje verwerkt als een visueel en emotioneel ankerpunt. Het staat symbool voor de onschuld die verloren gaat in conflictgebieden. De morele verwarring die kan ontstaan tijdens missies maar ook de dieper gelaagde impact van miscommunicatie in een omgeving waar taal, cultuur en trauma door elkaar lopen.

Emotionele gevolgen
Esther heeft later aangegeven dat deze gebeurtenis haar diep raakte, niet zozeer door het incident zelf, maar door het gebrek aan steun en nazorg na haar missie. Het beertje is dus niet alleen een herinnering aan dat moment, maar ook aan de bredere emotionele gevolgen van uitzendingen.

---

Esther "​Toen kunstenaar Albert Ziëck het idee opperde om het beertje uit zijn kunstwerk als tattoo op mijn arm te zetten, voelde het meteen juist. Wonderlijk hoe sommige dingen samen vallen, ik speelde zelf al met dat idee toen hij het voorstelde. Behalve kunstenaar is Albert namelijk ook tattoo-artiest. En zo werd het beertje een paar weken geleden vereeuwigd op mijn huid."

Het beertje, afkomstig uit het werk Verlangen naar Vrijheid
"Tijdens mijn missie in Bosnië ontmoette ik een lokale man bij de poort van ons kamp. Ik dacht dat hij iets wilde verkopen, zoals vaker gebeurde, dus ik gaf hem toestemming om terug te komen met zijn spullen. Wat hij vervolgens bracht was een vuilniszak met het hart van een babybeertje. Hij had het dier geslacht, denkend dat hij daarvoor toestemming had gekregen. Zijn intentie was om de vacht te verkopen."

​"Die aangrijpende gebeurtenis heeft diepe indruk op me gemaakt. Het beertje in het kunstwerk werd voor mij een visueel én emotioneel anker — een krachtig symbool voor de verwarring, het misverstaan en het verdriet. Nu draag ik dat symbool met me mee. Niet alleen als herinnering, maar als een tastbaar deel van mijn verhaal. Een eerbetoon aan wat ik heb meegemaakt en een teken van hoe kunst verbinding en verwerking mogelijk maakt."